Het team van Ecotank zeilde de eerste twilight van 2007. Een Limburgse met 8 Zeeuwse mannen op een zeilboot op de Oosterschelde. Wat een combinatie. Voor een paar weken terug werd even tussen 'de soep en aardappelen' medegedeeld door de heren Warbout (Jan, Piet en John), ik werk namelijk bij Ecotank, dat we als 'personeelsuitje hadden: Deelnemen aan de twilight race op 2 mei 2007 te Wemeldinge.

Oei, dacht ik. Wat moet ik me daar bij voorstellen. Met 8 Zeeuwen op een boot. Nog nooit met een boot op stap geweest, laat staan met een zeilboot. Ik word zeker ziek, misselijk, en weet ik veel wat me allemaal staat te wachten. De veerboot Vlissingen-Breskens is al een hele belevenis.Ik heb er toch menige slapeloze nacht van gehad. Zag er ontzettend tegenop. En het werd 2 mei. De dag des.... Gewapend met de nodige “primatourtjes” werden we rond 16.30 uur verwacht bij Marco van de “Sail Force”. Eerst zouden we gaan oefenen alvorens aan de wedstrijd te beginnen. Een hartelijk ontvangst door Marco, alsook een pracht boot om te zien. Van binnen (mooi dat hout) en van buiten. Je zou er zo mee de oceaan over willen gaan. Eerst een 'aperitiefje' . Heel erg belangrijk. De bar was gelukkig goed gevuld. Met een droge keel kun je immers niet zeilen. We kregen het een en ander uitgelegd op een duidelijke manier. Zeker voor een leek is dit wel nodig.

 

  Toen kwam met moment surprime. Touwen los, we gaan varen. Rustig door de sluis van Wemeldinge. (hee, waar zijn die vervelende jongeren nou?) Op naar de Oosterschelde. Ook nu weer werden er met allerlei termen gegooid waar ik dus nog nooit van gehoord had. En nog steeds verliep alles rustig en vredig, alhoewel je de wind toch ging voelen. De extra jas kwam al snel te voorschijn. Het viel wel op dat de Sail Force de enigste zeilboot op de Oosterschelde was op dat moment. 'Niets aan de hand': zei Marco. 'De boot kan niet omvallen'. Een hele geruststelling om dit te weten. Eenmaal voorbij het 'kribbetje' op de punt was het dus helemaal niet meer rustig en vredig. De wind, de spitse golven, het was afgaand tij. De op en neergaande boot die helemaal schuin ging. Vreselijk wat ging alles te keer. Het leek wel een achtbaan en een wildwaterbaan ineen. Akelig spannend. Ik was alleen bezig met overleven. Zo ervoer ik het tenminste. Vandaar de we enige waren op de Oosterschelde. Onze stuurman op dat moment had er de nodige moeite mee om de boot goed te besturen. En maar vragen: 'De boot kan niet omvallen'? 'Nee de boot valt NIET om'.

In ieder geval was dit spannende halfuurtje een goede oefening voor het team. Dit was echt een goede vuurdoop (of misschien beter een waterdoop?) De wedstrijd zou geen enkel probleem gaan worden met deze bemanning. Marco wist wat voor een vlees hij in de kuip had. (letterlijk en figuurlijk). Er was een prima samenspel tussen de bemanningsleden. Besloten werd dat we 's avonds niet de spinnaker zouden gaan gebruiken. Dat hadden we niet geoefend, en tijdens de wedstrijd nog uitleggen zou een beetje teveel van het goede zijn.

Het wedstrijdzeilen begon. Ook dit was weer een hele gewaarwording. Die spanning vooraf. Uitrekenen vanwaar je gaat starten om in ieder geval bij het 'startschot' meteen goed te beginnen. Dit hadden we perfect getimed. Tenminste dat vonden wij. Marco haalde de nodige trucs uit om de boot sneller te laten varen. Hij zette iedereen flink aan werk, behalve ondergetekende, die vond het allemaal wel best. Genieten van al die harde werkers en een beetje 'kaart lezen'. Vrouwenwerk zullen we maar zeggen. Commando's werden goed uitgevoerd. Vieren, genualier bedienen (op vrouwenstand of mannenstand), de wagen bedienen van het grootzeil, afvallen, oploeven, etc. Het grootzeil en het fokzeil werden daardoor goed bediend. Af en toe een complimentje van Marco voor de mannen was dan ook leuk om te horen. Inmiddels kwamen we erachter dat we in onze bemanning nog een verborgen talent hadden. De (nieuwe) stuurman deed het geweldig. Een natuurtalent. Er kwamen bij deze stuurman de nodige jeugdherinneringen naar boven. (Och, vroeger op het IJsselmeer, samen met mijn vader, etc.).

Verder werd het nog even spannend omdat we een andere boot voorrang dienden te geven. Er moest snel gehandeld en veel gedaan worden om inderdaad die andere boot voor te laten gaan. Ook dit kwam dankzij onze leider allemaal weer goed. Het was voor het hele gezelschap genieten en heel erg plezierig. Je wordt eigen op zo'n boot. Je durft meer. Fantastisch gevoel ook als de boot 'door de wind' ging. We hebben alles meegemaakt. Zelfs tijd gehad om wederom iets aan onze droge keel te doen onder het zeilen. Het was zelfs even dobberen. Prachtig uitzicht over de Oosterschelde, de laaghangende zon, de andere zeilboten, (achter ons aan, nou ja, achter ons aan?). Och ja, we hadden toch al een overwinningsgevoel. Uiteindelijk werd het plaats 13. Niet slecht voor een stelletje beginnelingen. Het is zeker voor herhaling vatbaar.

De after sail begon voor ons al op de 'Sail Force'. Lekker koud biertje of borreltje en wat hartige hapjes, verzorgd door Marco. Een leuke afsluiting die we nog voortgezet hebben in de plaatselijke kroeg van Wemelinge. Het was in ieder geval laat eer ik over 'd'n diek' naar huis fietste. Maar dit terzijde.

Jan, Piet en John Warbout bedankt voor dit geweldige spannende personeelsuitje. Van jullie collega's: Bram, Jan V., Jan O., Floor, Jaco en Anja.